درخت سیب به قلم زهرا مجموعی
پارت شصت و هشتم :
یکباره بابک مقابلم ظاهر می شود و بی توجه به واکنش من، دستم را می کشد و با حرص می گوید:
- چرا سوار نشدی؟
در را باز می کند و من خیره نور چراغ برق می شوم که دیگر هیچ سایه ای آنجا پناه نداده بود.
جوری رفته است که انگار من توهم زده بودم و از همان ابتدا نبوده است.
رفتم، در زیر آسمانی که نه غرشی داشت نه باران و تگرگی، صاف بود و زلال، مثل آب چشمه.
انگار آسمان هم مثل آدم ها شاد بود از
لطفا صبر کنید...
النا
0سلام ممنون داستان خیلی زیباییست حرفهای غریبه حرف دل خیلی از آدم هاست با حرفاش گریه کردم